حقوق بشر

abdorezaahmadi — Fri, 01 Aug 2008 20:09:18 GMT

این وبلاگ فیلتر شده است

abdorezaahmadi — Wed, 18 Jun 2008 06:15:18 GMT

روز مادر مبارکباد

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر
در ماتم سرای خویش را بر هیچكس مگشا
كه مهمانی بغیر از مرگ را بر در نخواهی دید
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
زمین گرم است از باران بی پایان خون امروز
ولی دلهای خونین جامگان در سینه ها سرد است
مبند امروز چشم منتظر بر حلقه این در
كه قلب آهنین حلقه هم آكنده از درد است
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر
نگاه خیره را از سنگفرش كوچه ها بردار
كه اكنون برق خون می تابد از آیینه خورشید
دوچشم منتظر را تا به كی بر آستان خانه می دوزی
تو دیگر سایه فرزند را بر در نخواهی دید
نخـواهی دید نخـواهی دید
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر
ببین آن مغز خون آلوده را آن پاره دل را
كه در زیر قدمها می تپد بی هیچ فریادی
سكوتی تلخ در رگهای سردش زهر می ریزد
بدو با طعنه می گوید كه بعد از مرگ آزادی
زمین می جوشد از خون زیر این خورشید عالم سوز
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود امروز
زمین گرم است از باران بی پایان خون امروز
ولی دلهای خونین جامگان در سینه ها سرد است
مبند امروز چشم منتظر بر حلقه این در
كه قلب آهنین حلقه هم آكنده از درد است
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر
نگاه خیره را از سنگفرش كوچه ها بردار
كه اكنون برق خون می تابد از آیینه خورشید
دوچشم منتظر را تا به كی بر آستان خانه می دوزی
تو دیگر سایه فرزند را بر در نخواهی دید
نخـواهی دید نخـواهی دید
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

پ.ن ۱:هیجده تیر نزدیک است برای حمایت از آن می توانید اعلام حمایت خود را اینجا فریاد بزنید!

پ.ن.۲:بیانیه جمعی از وبلاگ‌نویسان در اعتراض به موج اخیر فیلترینگ وبلاگ‌ها (فراخوان برای امضا)

abdorezaahmadi — Mon, 09 Jun 2008 08:59:18 GMT

یادی از آغازم،به بهانه شروع شدن بیست و هفت سالگیم

(۱۳۸۷/۳/۲۶)

ای شیر خشمگین

آیا من از دریچه این غربت

بار دگر برآمدن آفتاب را

از گرده فراخ تو خواهم دید؟

آیا تو را دوباره توانم دید؟

من عبدالرضا هستم ، زاده شده کشوری که میراثش به از وراثش است

و وارث تمدنی که بیرونش به از درونش است.

و امروز بیست و هفت بار است که خودم را بدنیا می آورم و هربار به آن امید که بهتر باشم

و بهتر زندگی کنم

و ذهنم از آنجا که به یاد می آورد تنها تخیلش سیراب شدن از چشمه آزادیست

و گلویم تنها آروزیش فریاد آزادم است

و وطنم قانونش بی قانونی ،عدالتش بی عدالتی ،اعتقادش بی اعتقادی

و باز هنوز هم نقطه ، سر خط ...

اما امیدوارم

امیدوار به فردا

به فردایی که می آید

abdorezaahmadi — Sun, 08 Jun 2008 01:28:18 GMT

در سپاس و تشکر از زندگی

بی شک یکی از زیباترین ستایش ها در وصف زندگی، که با نوای موسیقی درهم آمیخته شده است، ترانه Gracias a la vida ، از خواننده معروف شیلیایی، «ویوله تا پارا» است.که ترجمه فارسی آن در زیر آمده است.

زندگی ازت ممنونم، برای همه چیزهایی که به من بخشیدی:
برای دو اختری که بعنوان چشم به من دادی
تا زمانیکه آنها را باز می کنم، بخوبی بتوانم سفید را از سیاه باز شناسم.
و آن بالاها در آسمان ها، صور فلکی را
و اینجا بر زمین، جماعت را، مردمی را که دوستشان دارم، ببینم. زندگی ازت ممنونم، برای همه چیزهایی که به من بخشیدی:
تو به من گوش هایی دادی که قادرم با آنها صداهای روز و شب را بشنوم،
صدای زنجره ها، قناری ها، کارخانه ها و سگ هایی که پارس می کنند،
و صدای ریزش باران و صدای کسانی که دوستشان دارم.

زندگی ازت ممنونم، برای همه چیزهایی که به من بخشیدی:
تو به من صداها و الفبا را ارزانی داشتی،
و من با آن حروف قادرم که «مادر»، «رفیق»، «برادر» را
بیان کنم.

زندگی ازت ممنونم، برای همه چیزهایی که به من بخشیدی:
تو به پاهای فرتوت من، قدرتی بخشیدی که گام بردارد،
و به دیدار مکان ها، شهرها، غارها، سواحل، صحراها، کوهها، دره ها
و خیابان ، خانه و حیاط انسانی هایی که دوست دارم، بشتابد.

زندگی ازت ممنونم، برای همه چیزهایی که به من بخشیدی:
تو به من قلبی دادی، که مانند طبل می تپد:
هنگامیکه شاهد محصول و میوه ببار نشسته ذهن آدمی هستم،
هنگامیکه انسانهای خوبی را که از پلیدی دورند، دیدار می کنم،
هنگامیکه به عمق چشمان انسانهایی که دوستشان دارم، می نگرم.

زندگی ازت ممنونم، برای همه چیزهایی که به من بخشیدی:
تو به من خنده و گریه را یاد دادی،
که با آنها می توانم غم وشادی خود را توصیف کنم،
دو مضمونی که موسیقی و نواهای من از آن ترکیب شده،
و همچنین موسیقی و نواهای تو از آنها ساخته شده،
نواهای تو که شبیه نواهای من است،
و آن نواهای دیگرانی که با همین مضمون ساخته شده اند،
و آنها نیز شبیه نواهای من اند.

زندگی ازت ممنونم

پ.ن:کلیپ این آهنگ جاودانه را ازاینجا تماشا کنید.

abdorezaahmadi — Wed, 04 Jun 2008 17:27:18 GMT

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند،
دوری كنی . .. .،

تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات
ورای مصلحت‌انديشی بروی . . .
-
امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميری!
شادی را فراموش نكن!

پ.ن:شعر پابلو نرودا

abdorezaahmadi — Fri, 30 May 2008 17:54:18 GMT

جامعه باز و دشمنان آن

بخش دوم

بعد از افلاطون کارل پوپر سری به ارسطو می زند و اعلام میدارد که فلسفه سیاسی هگل وامدار اندیشه ارسطو است.و <<اندیشه ارسطو نیز زیر سلطه کامل افلاطون است.>>سپس نوبت هگل است که از دیدگاه پوپر یک شیاد است<<بیرون کشیدن خرگوشهای طبیعی واقعی از کلاههای مابعدالطبیعی محض،برای روش پرقدرت دیالکتیکی او بازی کودکانه ای بیش نبود>>

در اینجا به نمونه ای از داوری پوپر در مورد هگل می پردازیم:<<هگل سرچشمه تمام مذاهب معاصر اصالت تاریخ است>>گفتنی است که اصالت تاریخ بینشی است که عقیده به پیش گویی تاریخ داردو این خود ابزاری برای اعمال دیکتاتوری است زیرا پیشاپیش برای خود رسالتی و ماموریتی و اصل و اصولی را می تراشدو سپس می کوشد به زور حقایق و وقایع را در قالب خاص خویش جای دهد.معلوم است که کار به توتالیتریسم می کشد.به زعم پوپر افلاطون ،هگل،مارکس همگی به اصالت تاریخ عقیده داشتند توصیه پوپر این است که اصالت تاریخ را رها کنیم<<اگر ازتظاهربه پیامبری و پیشگویی دست بکشیم ممکن است بتوانیم سازنده مقدرات خویش باشیم>>

پوپر در ادامه بحث از تاثیر هگل بر مارکسیسم و فاشیسم سخن می گوید:مارکسیسم را جناح چپ هگلیانیسم و فاشیسم را جناح راست آن می داندو تاکید می کند که بین این دو تفاوت است ولی<<سرچشمه فکر هر دو یکی است>>

او مارکس را یکی از بزرگترین دشمنان جامعه باز می داند<<آن فیلسوفی که در آن اتاق محقر در گوشه ای از لندن کاپیتال را می نوشت،مسئول بسیاری از بدبختیهای بشر است. در نزد پوپر به گمان من،به درستی،مارکس در پروردن رزایلی چون،خونریزی و ترور و جنگ و خشونت و دشمن کامی و دشمن تراشی نقش درجه اول را داشته است که با طرح تضاد طبقاتی این قدر بر طبل جنگ کوبیده او مرغوای جغد جنگ را این گونه بلند به صدا در آورده است.

<<مارکس می خواست جامعه را بهبود بخشد وبهبود در نظرش به معنای آزادی بیشتر و برابری بیشتر و دادگری بیشتر و تامین بیشتر و زندگی بهتر و به خصوص به معنای کوتاهتر کردن کار روزانه بود که انا به کارگر اندکی بیشتر آزادی می داد.ولی چنانچه گفتیم نتیجه چیز دیگری شد.یکی به دلیل انکه مارکس از نتایج ضمنی فلسفه خودغافل بودو دیگر اینکه میراث دارانش از آن سکه قلب می زدندو آن را به جایی کشاندند که مطلوب و مراد خودشان بود>>آنچه را پوپر در مورد سواستفاده از عقل گفته در مورد مارکسیسم هم مصداق دارد<<هیچ چیز در این دنیا نیست که مورد سواستفاده قرار نگیردحتی عشق هم گاهی به ابزار آدم کشی مبدل می گردد.و صلح جویی ابزار جنگ افروزی قرار گیرد>>

abdorezaahmadi — Fri, 23 May 2008 17:39:18 GMT

جامعه باز و دشمنان آن

بخش اول

بی گمان امروز در سطح جهانی روشنفکری را نمیابیم که با ارا و عقاید و یا دست کم کلیاتی از آثار و افکار کارل پوپر-متولد 1902وین و متوفی به سال 1994 لندن-آشنا نباشد .

کتاب جامعه باز و دشمنانش دومین اثر وی است ،او در این اثر جاودانه به بررسی قهرمانان یا به عبارتی ضد قهرمانان جوامع بسته که در حقیقت دشمنان جامعه باز هستند می پردازد.شخصیتهای محوری یا به عبارتی دشمنان جوامع بسته عبارتند از افلاطون،هگل و مارکس ولی در لابلای بحث شخصیتهای دیگری چون ارسطو،کانت،آلفرد نورثوایتهد،توین بی و.... جای می گیرند.اما به طور خاص دشمنان جامعه باز را همان سه تن می داندهرچند که افلاطون کمتر از هگل و مارکس کمتر از افلاطون مورد نقد پوپر قرار می گیرند.هدف اصلی کتاب <<فهم توتالیتریسم >> است.

پوپر نقد خود از افلاطون را بر این نکته استوار می کند که به دلیل انکه افلاطون تغییر را نشانه تباهی و ثبات را نشانه رستگاری می داند همه کوشش خود را برای طرح ریزی مدینه فاضله ای بکار بسته که هیچ تغییری در آن راه ندارد از همین روست که می توان گفت چنین جامعه ای یک جامعه بسته است که هیچ تغییری در آن راه نداردیک جامعه ساکن که در آن امکان جابجایی و گردش نیست. به ویژه بر گرد طبقه حاکم حصاری است که تا ابد آن را از طبقات دیگر جدا کند و دست مردم را از رسیدن به این طبقه کوتاه نگاه دارد.

افلاطون برای نیل به این منظور تمهیداتی را به کار می بندد.

از جمله آنکه حق چون و چرا را از میان بر می دارد،<<مردم موظفند آنچه رامی شنوند و یاد می گیرند حقیقت مسلم فرض کنندو از جمله با مصلحت کشور را مصلحت طبقه حاک بدانند>>

گام بعدی وی در ساختن مدینه فاضله خود مربوط به تعلیم و تربیت است.درست است که گسترش اموزش و پرورش به گسترش اگاهی می انجامد اما اموزش و پرورشی به این هدف نایل می اید که معیشت خود را از طبقه حاکم وامدار نباشد که اگر چنین شد جز ترویج مشتی پندار باطل که تنها به حفظ منافع طبقه حاکم می انجامد فرجامی ندارد.و این درست همان نکته ای است که افلاطون ان را تجویز می کند و مهار آموزش و پرورش را به دست دولت می سپاردو حق نظارت و دخالت را محدود به همین طبقه می داند آیا دیکتاتورها جز این می اندیشند؟

نکته دیگر که افلاطون را از نگاه پوپر دشمن می دارد نگاه اوست به عدالت،در بینش افلاطون عدل در نهایت این است که هر کس حد و مرز خود را بداند و پا را از آن فراتر نگذاردو به انچه هست و آنچه دارد قناعت کند ....

پ.ن.1:

- جامعه باز و دشمنا ن آن

- کارل پوپر

- عزت الله فولادوند

- انتشارات خوارزمی

- 1400،1377 صفحه

abdorezaahmadi — Mon, 28 Apr 2008 20:19:18 GMT

بابا آب داد ، دارا انار دارد....

هنوز آنقدر پیر نشده ایم که خاطرات دبستانمان را به فراموشی بسپاریم.خاطرات روزهای اولی که اولین چیزها را آموختیم

راستی را،صداقت را،شرف را،و ایستادگی را، هر چند دیگر از راستی و صداقت کمتر حرفی در میان است

اما هنوز هستند نفس هایی که دم و بازدمشان برای حفظ این میراث های بشریست .

و به جرات یکی از آن دم و بازدم ها مربوط به معلمانست..........

بابا آب داد ، دارا انار دارد....

abdorezaahmadi — Sun, 30 Mar 2008 09:48:18 GMT

آری یا نه؟

"خوب، ما حساب بكنیم كه این مصیبت ها برای چه به این ملت وارد شد، مگر این ملت چه می گفت و چه می گوید كه از آنوقتی كه صدای ملت در آمده است تا حالا قتل و ظلم و غارت و همه اینها ادامه دارد. ملت ما چه می گفتند كه مستحق این عقوبات شدند ملت ما یك مطلبش این بود كه این سلطنت پهلوی از اول كه پایه گذاری شد برخلاف قوانین بود. آنهائی كه در سن من هستند، می دانند و دیده اند كه مجلس موسسان كه تاسیس شد، با سرنیزه تاسیس شد، ملت هیچ دخالت نداشت در مجلس موسسان، مجلس موسسان را با زور سرنیزه تاسیس كردند و با زور، وكلای آن را وادار كردند به اینكه به رضاشاه رای سلطنت بدهند. پس این سلطنت از اول یك امر باطلی بود، بلكه اصل رژیم سلطنتی از اول خلاف قانون و خلاف قواعد عقلی است و خلاف حقوق بشر است. برای اینكه ما فرض می كنیم كه یك ملتی تمامشان رای داند كه یك نفری سلطان باشد، بسیار خوب، اینها از باب اینكه مسلط بر سرنوشت خودشان هستند و مختار به سرنوشت خودشان هستند، رای آنها برای آنها قابل است؛ لكن اگر چنانچه یك ملتی رای دادند (ولو تمامشان) به اینكه اعقاب این سلطان هم سلطان باشد، این به چه حقی ملت پنجاه سال از این، سرنوشت ملت بعد را معین می كند سرنوشت هر ملتی به دست خودش است. ما در زمان سابق، فرض بفرمائید كه زمان اول قاجاریه نبودیم، اگر فرض كنیم كه سلطنت قاجاریه به واسطه یك رفراندمی تحقق پیدا كرد و همه ملت هم ما فرض كنیم كه رای مثبت دادند، اما رای مثبت دادند بر آقامحمدخان قجر و آن سلاطینی كه بعدها می آیند. در زمانی كه ما بودیم و زمان سلطنت احمدشاه بود، هیچ یك از ما زمان آقامحمدخان را ادراك نكرده، آن اجداد ما كه رای دادند برای سلطنت قاجاریه، به چه حقی رای دادند كه زمان ما احمد شاه سلطان باشد سرنوشت هر ملت دست خودش است. ملت در صد سال پیش از این، صدوپنجاه سال پیش از این، یك ملتی بوده، یك سرنوشتی داشته است و اختیاری داشته ولی او اختیار ماها را نداشته است كه یك سلطانی را بر ما مسلط كند. ما فرض می كنیم كه این سلطنت پهلوی، اول كه تاسیس شد به اختیار مردم بود و مجلس موسسان را هم به اختیار مردم تاسیس كردند و این اسباب این می شود كه - بر فرض اینكه این امر باطل، صحیح باشد- فقط رضاخان سلطان باشد، آن هم بر آن اشخاصی كه در آن زمان بودند و اما محمد رضا سلطان باشد بر این جمعیتی كه الان بیشتر شان، بلكه الا بعض قلیلی از آنها ادارك آنوقت را نكرده اند، چه حقی داشتند ملت در آن زمان، سرنوشت ما را در این زمان معین كنند؛ بنابر این سلطنت محمدرضا اولا كه چون سلطنت پدرش خلاف قانون بود و با زور و با سرنیزه تاسیس شده بود مجلس، غیر قانونی است، پس سلطنت محمدرضا هم غیر قانونی است و اگر چنانچه سلطنت رضاشاه فرض بكنیم كه قانونی بوده، چه حقی آنها داشتند كه برای ما سرنوشت معین كنند هر كسی سرنوشتش با خودش است، مگر پدرهای ما ولی ما هستند؟ مگر آن اشخاصی كه درصد سال پیش از این، هشتاد سال پیش از این بودند، می توانند سرنوشت یك ملتی را كه بعدها وجود پیدا كنند، آنها تعیین بكنند؟ این هم یك دلیل كه سلطنت محمدرضا سلطنت قانونی نیست. علاوه بر این، این سلطنتی كه در آنوقت درست كرده بودند و مجلس موسسان هم ما فرض كنیم كه صحیح بوده است، این ملتی كه سرنوشت خودش با خودش باید باشد، در این زمان می گوید كه ما نمی خواهیم این سلطان را. وقتی كه اینها رای دادند به اینكه ما سلطنت رضاشاه را، سلطنت محمدرضاشاه را، رژیم سلطنتی را نمی خواهیم، سرنوشت اینها با خودشان است. این هم یك راه است از برای اینكه سلطنت او باطل است. "((آقای خمینی- ۱۲ بهمن ۱۳۵۷))

پ.ن۱:آری یا نه؟

پ.ن۲:امروز سه دهه از رفراندوم سال 58 ميگذرد .

abdorezaahmadi — Wed, 19 Mar 2008 09:35:18 GMT

دعوت به تجمع / سفره هفت سين در پشت ديوار زندان اوين

فعالان حقوق بشر در ايران

به نام آزادی

بر اساس آخرين اخبار دريافتي
خانواده هاي تعدادي از زندانيان سياسي در راستاي اعتراض به تداوم بازداشت عزيزان خود و همچنين اعلام حمايت و همبستگي با آنان قصد دارند لحظه تحويل سال نو را در پشت ديوار زندان اوين با سفره هفت سين به استقبال سال نو بروند از اين رو و بدينوسيله اين مجموعه ضمن اعلام حمايت از اين اعتراض مدني ، از تمامي اقشار آزادانديش و آزاديخواه جامعه براي حظور در اين تجمع و حمايت از زندانيان سياسي دعوت به عمل مي آورد . مسلم است اين گونه تجمعات و اعتراضات مسالمت آميز مورد حمايت رسانه ها و حاميان حقوق بشر قرار خواهد گرفت .
هموطنان عزيز جهت هماهنگي يا کسب اطلاعات بيشتر ميتوانند با شماره 82185473-021 روابط عمومي اين مجموعه تماس حاصل فرمايند

پ. ن۱:برای خواندن کتاب کالبدشکافی حقوق بشر (کیوان رفیعی) اینجا را ببینید.