(۱)باز هم محرم از راه رسید باز هم تموم کوچه ها و محله ها پر شده از بوی اسفند همه ما کوچیک تر که بودیم خیلی محرم رو دوست داشتیم اما حالا امروز که بزرگتر شدیم می فهمیم اون فلسفه عاشورا نبوده که ما رو جذب خودش می کرد اون بوی اسفند و نذری بوده که برامون خاطر انگیزه بیاید یه بار دیگه محرمو تو ذهنمون مرور کنیم آیا محرم یعنی سیاه به تن کردن و مویه کردن  ؟

(۲)این شعر مثنوی رو خیلیا خوندید بارها و بارها اگه مولانا ایرانی بود و مسلمون پس ما چی هستیم و اگه ما مسلمونیم پس مولانا کیه؟

روز عاشورا همه اهل حلب            

باب انطاكيه اندر تا به شب‏

 گرد آيد مرد و زن جمعى عظيم                  

ماتم آن خاندان دارد مقيم‏

 ناله و نوحه كند اندر بكا                            

شيعه عاشورا براى كربلا

بشمرند آن ظلمها و امتحان                       

كز يزيد و شمر ديد آن خاندان‏

نعره‏هاشان مى‏رود در ويل و وشت  

پر همى‏گردد همه صحرا و دشت‏

يك غريبى شاعرى از ره رسيد                   

روز عاشورا و آن افغان شنيد

شهر را بگذاشت و آن سو راى كرد  

قصد جستجوى آن هيهاى كرد

پرس پرسان مى‏شد اندر اِفتقاد                  

چيست اين غم بر كه اين ماتم فتاد

اين رئيس زفت باشد كه بمرد                     

اين چنين مجمع نباشد كار خرد

نام او و القاب او شرحم دهيد                     

كه غريبم من شما اهل دهيد

چيست نام و پيشه و اوصاف او                   

تا بگويم مرثيه ز الطاف او

مرثيه سازم كه مرد شاعرم                       

تا از اينجا برگ و لالنگى برم‏

آن يكى گفتش كه هى ديوانه‏اى                 

تو نه‏اى شيعه، عدوى خانه‏اى‏

روز عاشورا نمى‏دانى كه هست                 

ماتم جانى كه از قرنى به است‏

پيش مومن كى بود اين غصه خوار  

قدر عشق گوش عشق گوشوار

 پيش مومن ماتم آن پاك روح                     

شهره‏تر باشد ز صد طوفان نوح‏

 گفت آرى ليك كو دور يزيد             

كى بده‏ست اين غم چه دير اينجا رسيد

چشم كوران آن خسارت را بديد                  

گوش كران آن حكايت را شنيد

خفته بوده‏ستيد تا اكنون شما                    

كه كنون جامه دريديت از عزا

پس عزا بر خود كنيد اى خفتگان                 

زانكه بد مرگى است اين خواب گران‏

 روح سلطانى ز زندانى بجست                  

جامه چه دْرانيم و چون خاييم دست‏

چون كه ايشان خسرو دين بوده‏اند  

وقت شادى شد چو بشكستند بند

سوى شادُروان دولت تاختند                      

كنده و زنجير را انداختند

روز ملك است و گش و شاهنشهى

گر تو يك ذره از ايشان آگهى‏

 ور نه‏اى آگه برو بر خود گرى                       

ز انكه در انكار نقل و محشرى‏

 بر دل و دين خرابت نوحه كن                     

كه نمى‏بيند جز اين خاك كهن‏

 ور همى‏بيند چرا نبود دليل                       

پشت دار و جان سپار و چشم سير

در رخت كو از مى دين فرخى                     

گر بديدى بحر كو كف سخى‏

آن كه جو ديد آب را نكند دريغ                     

خاصه آن كاو ديد آن دريا و ميغ‏